Hafif bir dokunuş
Geceler gündüzlerin üstünü örttükten sonra hafif hafif süzülen karanlığın içinde kendimi düşünceler arasında buluyorum. Birbiri ardına gelen, ucu bucağı gözükmeyen bir sürü düşünce…
Hayatımız boyunca yaşamımızı bizim şekillendirdiğimiz gibi olduğunu düşünüyoruz. Şekillendirmeye çalışırken günler geçip gidiyor. Yaşadığımız güzel zamanların farkına varmadan geçip gidiyor. Etrafımızdaki insanlar da kendi yaşamlarını şekillendirmeye çalışıyor. Kimse, etrafındaki insanların yitip gittiği an ne hissedeceklerini düşünmeden devam ediyor yaptıklarına. Keşke yaşamlarımızı olduğu gibi kabullenip etrafımızdaki insanlara daha fazla değer verebilsek.
Bilmediğimiz bir hiç uğruna dönüp duruyoruz dünya etrafında. Hepimizin kendince haklı dönme sebepleri var. Kimimiz değersiz kağıt parçalarını artırmak için, kimimiz kendini kanıtlamak için, kimimiz ailesi istediği için…